သိသမွ်၊ ျမင္သမွ် - ပင္လံု ၁.၁
စာေတြ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ အတိအက် မီွျငမ္းၿပီးေရးရတာ နည္းနည္းေမာလာတယ္။
ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကသလိုပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးကေလး ေျပာမယ္ဗ်ာ။ အမွန္ေတာ့
ဒါကမွ ဘေလာ့တကယ္ဆန္တာပါ။ ဘေလာ့ဆိုတာကိုက စာႀကီးေပႀကီးတင္တဲ့ ေနရာမွ မဟုတ္ပဲ
ေနာ။
ကဲ အရင္ဆံုး ႏွစ္သစ္ေတြဘာေတြ မဂၤလာေတြ လုပ္မေနေတာ့ဘူးဗ်ာ၊ ေလာေလာဆယ္ ေရွ႕ပို႔စ္
မွာ ကိုေက်ာ္ထင္ လာတြန္းထားတဲ့ ဒုတိယပင္လံုညီလာခံကိစၥ ေျပာၾကည့္မယ္ဗ်ာ။ မစခင္ ဆက္စပ္
ၿပီး အေတြးထဲဝင္လာတာက ၂၀၁၀ မွာ ၾကံဳခဲ့တာေလးတစ္ခု။ က်ေနာ့္အီးေမးလ္ထဲ စာတစ္ေစာင္ဝင္
လာတယ္ဗ်။ လိုရင္းကေတာ့ က်ေနာ္ဟာ အခြင့္အေရးသမား တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သူသိ
တယ္ဆိုတာနဲ႔ “ဒင္းလိုလူစား သတိထားေဟ့” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးလင့္ပါ ထည့္ေပးထားၿပီး က်ေနာ့္ကို
“ဂဠဳန္ဦးေစာ” နဲ႔ပါ ႏိႈင္းသဗ်ား။
ပထမဦးဆံုး ဘယ္လိုခံစားရသလဲလို႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္သလိုေမးရင္ေတာ့ … ဟုတ္ကဲ့၊ စိတ္နည္း
နည္း အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂုဏ္လည္းယူမိပါတယ္၊ လို႔ေျပာရပါမယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔တေတြကို လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့လူနဲ႔ အႏိႈင္းခံရတာမ်ား ဂုဏ္ယူစရာ
လားဆိုၿပီး ေဒါသထြက္မယ့္သူမ်ား ခဏေနၾကပါအံုး။ ဦးေစာ ဘယ္ေလာက္ဆိုးသလဲ က်ေနာ္မသိ
ပါဘူး။ (သိၾကသူမ်ား ျဖည့္ေပးရင္ေတာ့ ဝမ္းသာရမွာပါ)။ က်ေနာ္သိတာက သူနန္းရင္းဝန္ျဖစ္ခဲ့ဖူး
တယ္။ ဆရာစံတို႔ လယ္သမားသူပုန္ေတြဖက္က ေရွ႕ေနလိုက္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ အခ်ိဳ႕က သူ႔အက်ိဳး
အတြက္ေမွ်ာ္မွန္းၿပီးလုပ္တာလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တစ္မ်ိဳးေတြးတယ္။ အက်ိဳးကို
ျမင္ႏိုင္တာကိုက မညံ့ဖူးလို႔ထင္တယ္၊ ေနာက္တစ္ခ်က္က သူပုန္ေတြဖက္က ျခဴးတစ္ျပားမွမရပဲ
ဒုကၡပါေရာက္သြားႏိုင္တဲ့ စြန္႔စားရမႈကို လုပ္ရဲတာ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဗမာလူမ်ိဳးေတြထဲက ရခဲလွတဲ့
ရာထူးအထိတက္ယူသြားႏိုင္တယ္။ ပါခ်ီပါခ်က္အဆင့္ေတာင္ မတက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကိုယ့္လိုလူကို ဒီ
လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးနဲ႔လာႏိႈင္းေတာ့ က်ေနာ္ဂုဏ္ယူမိတာ မွားမ်ားသြားမလား။ ကိုယ့္နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔မရတဲ့
အရည္အေသြးေတြအျပင္ အာဇာနည္လုပ္ၾကံမႈမွာ ဦးေစာဟာ ၾကားကဓါးစာခံပါဆိုတဲ့ အျငင္းအခံု
ေတြကိုေတာ့ အရွည္မခ်ဲ႕ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။
ခုမွ အေပၚကေျပာတဲ့ ကိုေက်ာ္ထင္ကိစၥနဲ႔ နည္းနည္းနီးစပ္လာၿပီ။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္မခ်ဳပ္ခင္မွာ မိုင္း
ပြန္ေစာ္ဘြားႀကီးေျပာခဲ့တဲ့ “အဂၤလိပ္ကၽြန္ကေန ဗမာကၽြန္အျဖစ္ လက္ေျပာင္းခံရတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္
ခ်င္ဖူး” ဆိုကာမွ ခုေတာ့ တကယ္ကိုလာျဖစ္ေနတယ္လို႔ တိုင္းရင္းသားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေျပာၾက
တာေတာ့ အမွန္ပဲဗ်။ (သူတို႔တာဝန္အေရး ၃ ပါးၾကားထဲမွာ ႀကီးျပင္းလာသူေတြအတြက္ေတာ့ ခၽြင္း
ခ်က္ေပါ့ေလ)။
အလြယ္တကူျမင္တဲ့အထဲက ထည့္တြက္စရာေလးေတြးေတာ့ ရွိပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က ဒီ
ပင္လံုစာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးေတာ့ အနည္းဆံုး ရခိုင္၊ မြန္ နဲ႔ ကရင္တို႔ မပါခဲ့ဖူးဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။ အဲဒီ
တစ္ခ်က္နဲ႔တင္ အေတာ္ေလး ဝိဝါဒကြဲစရာ၊ ျငင္းခံုစရာေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့
ပင္လံုစာခ်ဳပ္မွာ ပါသူ မပါသူအားလံုးအတြက္ အာမခံခ်က္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ရွင္းထုတ္
လိုက္တဲ့အခ်က္ပါ။ အဲဒီမွာ ကိစၥကျပတ္သြားပါၿပီ။ ေနာက္ဆက္တြဲေတြကေတာ့ အျပန္အလွန္အျပစ္
တင္တာေတြနဲ႔ ေယာင္ဝါးဝါးေတြမ်ားသြားပါၿပီ။ အဲဒီလိုျဖစ္ေအာင္လည္းလုပ္ခဲ့တဲ့ ဗမာေခါင္းေဆာင္
ေတြရွိခဲ့တာေၾကာင့္ ခုထိတဝဲလည္လည္ေပါ့ဗ်ာ။ (ခုေတာ့ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ပံုစံ ရေနၿပီေလ၊ ရင္ပတ္
ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းအားလံုးလည္း ျမင္တဲ့အတိုင္းေပါ့။)
ဒုတိယပင္လံုဆီ ဆက္မသြားခင္ အခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။
ပထမတစ္ခ်က္ ကရင့္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ဗမာေခါင္းေဆာင္ေတြက ေနရာ
အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ “ခင္ဗ်ားတို႔လိုခ်င္ရင္ တိုက္ယူေပါ့ဗ်ာ” လို႔ ေျပာခဲ့တာေတြ ရွိတယ္လို႔သိရပါ
တယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒကို လိုရာဆြဲေရးၿပီး လူမ်ိဳးစုေတြရဲ့ အခြင့္အေရးကို
ဘယ္လိုမွ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ျဖစ္မလာႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားခဲ့တာ၊ ၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရစမွာ
စစ္တပ္မွာ ကရင္ေတြသာမ်ားခဲ့တာ အားလံုးလိုလို သိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ၾကားမိသမွ်က
ေတာ့ ကရင္ေတြကိုတိုက္ဖို႔ ေတာခိုခဲ့ၾကရာက ဦးေနဝင္းကပါ လုိုက္မလိုလိုနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္အပါအဝင္
အျခားအဖြဲ႕ေတြကို တဖက္လွည့္ၿပီး သူပုန္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ အဖြဲ႕စံုက သိမ္း
ထားတဲ့ၿမိဳ႕ေတြကို KNDO က ျပန္သိမ္းၿပီး အစိုးရလက္ထဲ ျပန္အပ္ခဲ့ၿပီးမွ ဦးေနဝင္းက သူ႔လက္စြဲ
ဦးစန္းယု၊ ဦးစိန္လြင္တို႔တေတြနဲ႔ KNDO ရံုးေတြကို ဝင္စီးၿပီး ေတာထဲေရာက္ေအာင္ တြန္းထုတ္ခဲ့
တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
တခါ ဒီဖက္ေခတ္ေရာက္ျပန္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပဲြနာမည္တပ္ၿပီး တဖက္သတ္ လက္
နက္ ခ်ဖို႔ခ်ည္း ေျပာေနခဲ့တာ၊ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ေတြကို ကြဲေအာင္ဖဲ့ထုတ္တာ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဘယ္
တုန္းကမွ မေျဖရွင္းတာ၊ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရးကိစၥေလးေတြကလည္း တခါတရံမွာ တေျမ့ေျမ့အေန
အထားထက္ ပိုလာတတ္တာေတြအျပင္ NLD ေတာင္မွ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တိက်တဲ့
ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အမ်ားသိေအာင္ ခ်မျပႏိုင္တာေတြဟာ တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္
မယံုၾကည္ရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္းေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ေပါ့ဗ်ာ။ အဲ .. တစ္ဖက္မွာေတာ့
စစ္အာဏာပိုင္ေတြဖက္က နည္းနည္းမွအေလ်ာ့မေပးပဲ အျပတ္အသတ္ႏွိပ္ကြပ္မွာရယ္၊ ဒုတိယပင္
လံုညီလာခံကို မရရတဲ့နည္းနဲ႔ဖ်က္မွာကေတာ့ အင္မတန္ကို ယံုၾကည္စရာေကာင္းေနျပန္ေတာ့သကိုး
ဗ်။
[အခ်ဳပ္ကို ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ဦးေဆာင္ေနသူေတြဟာ ဗမာ မဟုတ္ရင္လည္း
ဗမာစိတ္ဝင္ေနသူေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ တိုင္းရင္းသားေတြဖက္က ၾကည့္လိုက္ရင္ ဗမာေတြဟာ (အ
ယဥ္ေက်းဆံုးေျပာရရင္) ဥာဏ္မ်ားတယ္၊ ယံုလို႔မရဖူးလို႔ ေယဘုယ်အေျဖထြက္တာပါပဲ။ ဒါကို အ
ေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပ ျငင္းၾကမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ဗမာေတြအတြက္လည္း နားလည္ဖို႔ ခက္
ေကာင္းခက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အရိုးေဆြးေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို ခုထိေၾကာက္ရြံ႕
(အေၾကာင္းျပ) ၿပီး ႏိုင္ငံ့အာဏာကို ဆုပ္ကိုင္ထားေနတုန္းျဖစ္တဲ့ သူေတြကိုၾကည့္ရင္ နည္းနည္းေတာ့
စာနာသေဘာေပါက္ေပးႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တာကိုေတာင္ ဗမာအခ်ိဳ႕ေၾကာက္ေနၾကေသး
တာ၊ တိုင္းရင္းသားေတြက လက္ရွိခံစားေနၾကရတာေလဗ်ာ။ တခါ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို လက္ညိွဳး
ထိုးၿပီး လူတစ္စုက လုပ္တာပါလို႔ ေျပာၾကျပန္မယ္။ ဟစ္တိုင္ဝက္ဘ္ဆိုဒ္ရဲ့ ေပးစာက႑မွာေရးထား
သလိုေပါ့ဗ်ာ၊ ဗမာျပည္ကိုသိမ္းတာ အိႏိၵယ (ကုလား) တပ္ေတြပဲ၊ အဂၤလိပ္ေတြက ဦးေဆာင္ရံုဦး
ေဆာင္ခဲ့တာ ဆိုသလိုေပါ့။ (ျဖစ္ေနတဲ့အေနအထားကို ေျပာတာေနာ္၊ လူမ်ိဳးမုန္းတီးေရး ေျပာေနတယ္
လို႔ စြပ္စြဲခ်င္သူရွိရင္ ႏွစ္ခါျပန္စဥ္းစားဖို႔ လိုေကာင္းလိုပါမယ္။ အမွန္ကိုလက္မခံရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျဖ
ရွင္းလို႔ရမယ့္ ကိစၥေတြမဟုတ္ဖူးလို႔ သတိေပးခ်င္ပါတယ္။)]
ဒီကေန႔အေနအထားကိုၾကည့္ေတာ့ ပင္လံုညီလာခံအတြက္ပဲေျပာေျပာ၊ ျပည္သူေတြႏိုးၾကားလာ
ေအာင္လို႔ပဲဆိုဆို၊ ဒါမွမဟုတ္ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးလို႔ နာမည္တပ္တပ္ လုပ္လို႔ရစရာက
တစ္ကြက္မွ မရွိဖူးေလဗ်ာ။ ခရီးသြားလာ ဆက္သြယ္ဖို႔၊ သတင္းလြတ္လပ္ဖို႔၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ပြင့္ပြင့္
လင္းလင္း အာဃာတကင္းကင္းနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖို႔ေတြဟာ ပန္ေလေသာဘုရားေလာင္းဆုလိုပဲ ေမွ်ာ္ေလ
တိုင္းေဝးေလေတာ့ အင္း … လိုရင္းကေတာ့ ဒီႏိုင္ငံလည္း အံုႂကြၿပီး အေတာ္ကေလးသတ္ျဖတ္ၾကလို႔
ဝမွပဲ ေျပာင္းလဲမႈဆိုတာ ရွိလာႏိုင္ဖို႔ ျမင္မိပါတယ္ဗ်ာ၊ တကယ္ပါ။
(ဝက္ဘ္ဆိုဒ္ေတြမွာ ေျပာေနၾကတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေဒၚစု ႏိုင္ငံျပင္ပထြက္ ေဆြးေႏြးဖို႔တို႔၊ ကိုယ္စား
လွယ္ေတြနဲ႔တဆင့္ ေဆြးေႏြးဖို႔တို႔ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ က်ေနာ္ျမင္တာေတာ့ ေဒၚစု တစ္ေယာက္ပဲ အားလံုးက
ယံုၾကည္တယ္၊ ႏိုင္ငံျပင္ပထြက္ဖို႔က နအဖအကြက္နဲ႔ကြက္တိမို႔ မျဖစ္ႏိုင္၊ နအဖ ဖက္ကလည္းဘယ္လို
မွ ေလွ်ာ့ဖို႔လမ္းမျမင္ဆိုေတာ့ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲမႈကို ေစာင့္ၾကရံုေပါ့ဗ်ာ။)
အပ်က္ျမင္တယ္ဆိုလည္း ခံရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ တဖက္က လုပ္လို႔ရႏိုင္မယ္ထင္တာကေတာ့ ေဒၚစု
ေနာက္ခံနဲ႔ အမ်ားျပည္သူကို အသိပညာဗဟုသုတေတြ ျဖန္႔ေဝေပးဖို႔က စရမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိတာပါ
ပဲ (ဒီမိုကေရစီလိုလားသူေတြအတြက္ေကာ နအဖေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ့ ေသြးသံမက်မယ့္ တစ္ခုတည္း
ေသာထြက္ေပါက္လို႔ နားလည္မိတယ္)။ ဒုတိယ ပင္လံုပန္းတိုင္ကိုသြားဖို႔လမ္းဟာ မျဖစ္ႏိုင္ဖူးမဟုတ္
ေပမယ့္ လက္ရွိအေနအထားမွာေတာ့ အင္မတန္အလွမ္းေဝးေနေသးတယ္လို႔ ေယဘုယ်ျမင္မိတယ္။
ပင္လံုကိစၥအျပင္ ဒီမိုကေရစီအေရးအပါအဝင္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြအားလံုး အသိပညာဗဟုသု
တ ျမင့္မားလာၿပီး လိုအပ္တဲ့ ရုပ္ပိုင္း စိတ္ပိုင္း ျပင္ဆင္စရာေတြ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ လိုတယ္
လို႔ ျမင္ပါတယ္။ (စားလို႔ရႏိုင္တဲ့ အေနအထားအထိနူးလာေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔လိုသလိုပဲလို႔ ခိုင္းႏိႈင္း
ရင္လည္း ရႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။) အဲဒါကို ဘယ္လိုသြားမလဲဆိုတာကေတာ့ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း ျဖစ္သြားပါ
လိ္မ့္မယ္။ လုပ္မယ့္လူေတြရဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ စြမ္းအားေတြကို ႀကိဳၿပီးအကဲမျဖတ္ခ်င္ပါဘူး။ စၿပီး လုပ္မယ့္
သူေတြသာလိုပါမယ္။ ခုလည္း လုပ္ေတာ့လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ လူအား ဥာဏ္အား ေဘာဂအားေတြ
ထပ္ဆင့္ေလာင္းေပးဖို႔ပဲ လိုပါေတာ့တယ္။
အမွန္ကေတာ့ အေပၚမွာေရးခဲ့သလို “ဗမာ” လို႔ နာမည္တပ္ေျပာရမယ့္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေရးရ
မွာကို ဝန္ေတာ့အေတာ္ေလးေနခဲ့မိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ခုလိုရန္သူထက္ မိတ္ေဆြရွာခ်င္တဲ့ အခ်ိန္
မ်ိဳးမွာ မျပည့္စံုတဲ့အသိ ေလ့လာမႈနဲ႔ စိတ္ထဲရွိတာကို ေျပာထုတ္ရတာဟာမလိုလားစရာေတြဖက္ ဦး
တည္သြားႏိုင္သလို အျခားတြက္ကိန္းခ်က္ကိန္းေတြနဲ႔လည္း အင္မတန္အံေခ်ာ္တဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုပါ။
ဒါေပမယ့္ အျခားတစ္ဖက္ကိုၾကည့္ျပန္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာ (အထူးသျဖင့္) ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သမိုင္းက႑
ေတြမွာ ရိုးသားမႈ၊ တရားမွ်တမႈ၊ စိတ္ေစတနာအမွန္တကယ္ရွိမႈေတြ အမ်ားႀကီးလိုအပ္ေနပါတယ္။
က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ကြက္လပ္ႀကီးတစ္ခုထဲကို အစက္ကေလးတစ္စက္ ခ်ၾကည့္တာပါ။ အားလံုးပါမွ၊ ၿပိဳင္
တူတြန္းမွ ေရြ႕မွာပါ။
မန္းကိုကို
၀၈၊ ၀၁၊ ၂၀၁၁
